Hayat Serüvenine Bakış...

Esintiler - Esâtiz

Cuma, 20 Mart 2009 00:26 Doç. Dr. Mustafa ALICI tarafından yazıldı.

Hayat, en başında,

kucaklandığın iki koca yürektir.

Ağlayan babansa gülen annendir…

BEBEKLİĞİN

yavaş yavaş hecelerken hayatı,

GENÇLİK,

dörtnala koşturmaca, panik havasında,

YAŞLILIK ise…

her ânı ve anlamıyla geriye

fersiz bir özlem kalır.

Yaşamak,

üç öğünlük bir zaman dilimi mi

beş vakit arasına sıkışan,

yoksa, farenin şerrini def edip,

buğdayı taşıyıp biriktirmek midir ambara?

Hadi geçtik ondan da, koş çabuk ol!

Peynir büyük, mesafe kısa,

fare bir diş atımlık uzaklıkta;

Maksat, yaşaran iki gözle korlaşmış yüreği, döne döne kül edip yakmaktır

çıkarların çıkmazında kalsan da…

Yanmadan önceki her ân,

kadife sesli kılıçtır küffârâ.

Bazen de kalpten gelen bir nefrettir firavunlara…

Kâh Yusuf’un güzelliği gibidir

onu göstermeyen kara kuyuda,

kâh Züleyha’nın yanında gömlek yırtmaktır inat tüm şeytanlara…

Hatta zindanda hülyaya dalmaktır ötelerken seni hayat;

seni çıkarır çivi yazılı tahta…

Veya Musa’nın hicretiyle sonlanır; boğulur rahmetin tam ortasında kimi,

kimine bıkkınlık gelir nimet dolu

çölün patikasında…

Ama daha çok Peygamberimin titremesine bürünür bir örtü altında.

Örtülü Ruh, bedende galip ise aşka,

yoktur mağlubu Mecnun’a, Leylâ’ya.

Sence gelecek, pusulasız yelkenlilerinde mi saklı Nâzım’ın?

“Memleket Çınarının”

altına mı gömülmek ister her insan,

dolu olsa da?

Güzel gün bekleyen çocuk!

Çoktan doğdu güneş bak Âsım’ın Nesli üzerine…

Diplomamı aldım ve hemen koştum sana; sormadan kim gider ileri,

kim kalır geride?

Git artık taze meslektaşım sen de!...

Bil ki yalnızlık, gittiğin yoldan gelir.

Bastığın çimenlerden biter mutluluk.

Gülmek,

çıplak bir ağlamanın arkasından

bir çırpıda dudak büken kocaman bir hiç oluverir…

Ufkun, tuz olup tenine yapışan kalemindeki alın terin olsun…

Sana emânet olmuşsa artık kırışmış, eskimez umutlar.

Mesleğin artık sırtındaki bir torba azık değil, peşinden koştuğun

Âhiret nâmına kocaman bir OKU olsun;

titretsin her ân seni iliklerine kadar.

Ölüm…

geri uyanılmaz uyku kucaklarken

son kez,

tek ve derin bir nefesi kabzetmektir,

geri vermemek üzere yepyeni bilinmezliği.

Gizli kalmaz

seni duymayan imamın tekbir sesinde,

Solmuş tenin toprağa sahiplenirken ortaya çıkacak anlam…

Maktûl ile yatarken belki komşudur makberine, onun idamlık hükümlüsü azıcık ilerde.

Sorgucu meleklerle geçen diyaloğa hazırsan, eskisi gibi

solucan ve karınca kardeşliğine

azık olsun cesedin tüm haşmetiyle…

Sonra…

Sonrası büyük buluşma;

o ilâhî tartıda…

Âhiret, Sonsuz Son, her varana…

Mustafa ALICI