Sizlerden
Habibine Ümmet Sana Kul Eyle Hüzzamdan çalıyor eskimiş plak Her bir sözü alıp tüm dünyayı yak Kabul etmez bizi ne tamu türap Hakkı söylemeyen dilim lal eyle Habibine ümmet sana kul eyle... |
Ukde! Bir imtihan çemberinden daha geçtim Bir hudeybiye daha ekledim defterime Bir ateşten gömlek ki onu ben diktim Üzerime... |
Korku Sonrası
Aşk, boşlukta yalpalayan insanın bir yıldıza attığı kement
Şiir, gözyaşlarından bir deniz oluşturmakBenim kaderim bu zavallı gözyaşlarım
Kırık bir kalem, soğuk bir oda ve yalnızlık
Kafasıyla yaşamak için yaşamak
Teleskopla gördüğü yıldızı yanı başında sanmak
Aklın kazandığı zaferler buzdan heykel kadar fani
Ölüm, yaşamdaki gelgitlerden daha ani
Fırtınada bir gemi
Benden daha hür, rotasını kaybettiği deryada
Kopmaktan korkuyorsun belli
Yapıştığı ağaçtan sökülmek istenen sarmaşığın korkusu
Ve hezeyanı, oyuncağı elinden alınan çocuğun
İnsan düşerken tutunacağı dalı seçemiyor
Veya seçme hürriyeti yok
Belki zamanı yok
Değiştim artık! Bu kesin.
Şatafatlı bir odadan mütevazı bir odaya geçiştir bu belki
Belki ufuklara açılamadan limana sığınan bir gemi kadar zavallı
Ama tüm siyahları beyaza boyayacak kadar da kararlı
İbrahim VARELCİ
Not: Bu şiir, Rize Üniversitesi Şiir Yarışması’nda ikincliğe hak kazanmıştır.
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
Yorumlar
RSS beslemesi, bu iletideki yorumlar için.