Esintiler - Telâmiz

Kapılar çoktan kapandı

Bu trajedinin kollarını ancak ölüm bağlardı

Ya başkasına zarar vereceksin ya da kendine

  

İlk perde

 

Yıllardır gün ışığının uğramadığı bir karanlık

Cinnetin soluğu beynimi donduruyor

Bir timsah tebessümü

Bir yılan ıslığı

Gözlerimin feri güneşi solduruyor

Soğuk kasvetli ve ıslak bir yerdeyim

Üşüyorum

Ben sıradan bir meçhul değilim

Kendi rızamla düşüyorum

Zamanım hala ilk başladığı yerde

 

İkinci perde

 

Başkalarının hayatından

Yontulmuş bir yaşam yığını

Serdiler dört bir yana şehvet ağını

 

Başkaları için yaşadım

Benim olmayan bir dava yüzünden yargılandım

Bana verilen değerle yıllar sonra yaftalandım

Çare bulunamaz düştüğüm derde

 

Şizofrenin yazdığı bir hikâye hayatım

Kendimi yokluğun varlığına adadım

Çakalların bile içmediği bir kaynaktım

Bu girift bilmecenin cevabı nerde

 

Ve son perde

 

Zindanlar dostların acımasız ihaneti

Geçmişimin bana rağmen dirayeti

Zamanın yargılayan kehaneti

Birbirini iten farklı kutuplar

Umutlarımı hançerleyen kuruntular

Benliğimi kemiren savaş sevgi ve nefret

Ölümle yaşam heyecanla sükûnet

Yanmamak için bütün dinlere inanmak

Bir kere ölmemek için bin kere ölümü göze almak

Korkunç mücadeleler silsilesi

Ensemde hissettiğim hiçliğin sesi

En ufak bir hazzımdan bile vaz geçemiyorum

Bütün zıtlıklar içimde

Seviyorum ve sevmiyorum

Kendimi takıntıların ağına atmak ve kurtulmak

Şimdilik sadece bunu istiyorum

 

İbrahim Varelci

< Önceki		Sonraki >