Çarşamba, 31 Mart 2010 07:29
Keşke gözlerim gönlümün câsusu olmasaydı da, görmeseydi seni… Keşke cemre gibi yüreğime düşmeseydin! Keşke sevdanla beni mecnûn edip Halep’in minârelerinde bile yüzünü göstermeseydin!
Keşke, ağlatmasaydın beni… Bahreyn şâhit bu aşka! Ben gözyaşlarımı herkesten gizledim ammâ; vuramadım ellerime kelepçe, dilime pranga… Kaç sefer öldüm dirildim senin için… Sen habersiz… Kaf Dağı’nda Zümrüd-ü Ankâ’yı mı arıyordun, bilmem! Ve şimdi aynada sen…
Kâbuslar mıyım senin için? Bir türlü içine sindiremediği mi yoksa? Yoksa her zamanki gibi bir “hiç” mi?
Olsun… Ben içimin yanan alevlerinin küllerini yüreğine salayım da buzlar erisin. Bârî sevmeyi bil! Ve ben de “sevmeyi sevmeye” devâm edeyim de; sen olma! Aşk bâkîdir, sen ise fânî… Ben ise fânî… Gönlümü uğruna ölünülecek tek zâtâ fedâ ediyorum.
Ben artık, en ücrâ köşelerin mahpusu! Gönül sarayının sultanına gidiyorum! Nerdesin, artık seni görmüyorum!
*** *** *** ***
Hep Leylâ-Mecnûn anlatılır ya hani, hep Ferhat-Şirin aksettirilir ya sevgi denince… Bunlar yalan, desem yalan olur. Ama en sevgilinin sevgisi yanında boş, harap, nâ-hoş… Allah aşkı öyle bir şey ki, insanı sarıp sarmaladığı zaman ne ana görür insan, ne baba; ne diyar görür ne yâr… Aşkın iklimi artık gönlündedir… Vakit geçip gitmiştir. Gözyaşı nâfiledir… Vakit, ağlama değil ânı Hak’la geçirmededir. El kârda da olsa gönül yârda olma vaktidir. Malmış, makammış, saltanatmış, sultanlıkmış, kölelikmiş, âmirlikmiş, memurlukmuş; hepsi boş, hepsi yalan… Ölüm kapımızı çaldığı anda bir kalp gelir bizle, bir Amel-i Sâlihâ gelir. Bir hayır dua, bir hoş bırakılan gönül gelir. Bir de “O” gelir… O’nunla güzelleşir her şey… Rabbim bizi sensiz bırakma… Tut ellerimizden… Kalb-i selîm ile akl-ı selîm ile yaşat bizi…
Hümeyra Karyağdı
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
