Ben Artık ''Hazırlık''lıyım

Esra Ekinci

Pazar, 03 Ekim 2010 19:11 Esra Ekinci tarafından yazıldı.

Ben Artık ''Hazırlık''lıyım

Hepimiz farklı diyarlardan, muhtelif sebeplerle, aynı  köşe başında toplanmıştık. Bazılarımız  hazırlık sınıfının varlığından haberdardık, kimileri için büyük bir sürpriz olmuştu. Öyle böyle derken ilk gün gelip çatmıştı. Kalbim yerinden çıkacak gibi heyecanlıydı, bu heyecanın aynısını ilkokula başlarken hissetmişti yüreğim. Tek ben heyecanlıyım diye düşünüyordum; lakin, bütün arkadaşlarım dahil hocalarımız da çok heyecanlıydı.En büyük heyecanı onların gözlerinde okuyabiliyordum. ‘‘Hoş geldiniz, iyi ki buradasınız...’’ deyişleri bile buram buram özlem kokuyordu. Çok korktuk çünkü çok korkutulduk. Derslerin ağır olduğu, Sakarya İlahiyat'taki hocaların zor insanlar olduklarını daha okulun kapısından girmeden kulaklarımıza fısıldamaya başladılar. Söz verdim kendime, ön yargılı olmak yok, diye. Bazı şeyleri yaşayarak öğrenmeliyim. Yani dışarıdan gelen bütün radyasyonlara kapamıştım kendimi. Nitekim, dolu dizgin derslere başladık.Bir arapça bir de kur-an'ı kerim dersimiz vardı. Arapçayı 4 kısma ayırmışlar, kur-an'ı kerim dersini de bu yoğunluğun arasına baştacı yapmışlardı. İlk günden kalın kalın kitapları tutuşturdular  ellerimize. Her dersten ikişer üçer kitap, bir de demezler mi  bunların hepsi bitecek biiznillah. Üniversite rahat ortam derlerdi, ben de ''ah bir üniversiteli olayım...'' diye başlayan sonu gülücüklerle biten cümleler kurardım. Tüm bunların yanında köşelerde sessizce ağlayanlar, her derse 1-0 yenik başlayanlar, ben gidiyorum diye haykıran yürekler vardı hazırlık sınıfının yıllarca boş kalan sıralarında.

Farkında değildik belki, bizler doldurduk Sakarya İlahiyat'taki boşlukları, sınıflarımız bizimle ısındı. Sesini kaybeden ve durgunlaşan koridorlar, ayak seslerimizle ve derslerin zorluklarına çıkan tatlı isyanlarla yeni besteler yazmaya başladı. Okulumuzun bahçesi bir başkaydı, yağmur damlaları farklı düşerdi üzerimize, çiçeklerin alı al moru mor olmuştu. Neler yaşadığımızın, nelere göğüs gereceğimizin, arkamızda bırakacağımız unutulmaz hatıraların farkında değildik. İnsanız hepimiz, yaşarken kıymetini bilemeyiz. Ayrı kalınca veya bir daha geri gelmeyeceğini anlayınca farkına varacaktık. Daha en başında nasıl geçecek, ne zaman bitecek bu hazırlık, demeye başladık. Tabi biz böyle birbirimize dert yanarken, imdat türküsünü mırıldanırken vakit geçti ve bir dönemi yarılamıştık bile.

Ömür bu ya akıp gider işte, seni ardında bırakırcasına. Öğrencinin eteklerini tutuşturan, gecelerimizi gündüz yapan sınavlar... Anlamazdık bile imtihanların nasıl geçtiğini, sınav haftasının ne zaman sona erdiğini bilemezdik bazen. Biz bambaşka karşılanmıştık Sakarya İlahiyat'ta. Sınavlarımız öyle yoğun olurdu ki, bir ara şöyle demeye başladık: ''Ders görmeyi bıraktık, her gün sınav olacağız''. Bizler bu düşüncelerle boğuşurken biri çıkıp dese ki: ''Nasıl gidiyor hazırlık, neler öğreniyorsunuz?’’ Cevap aynen şu olurdu: 'Her gün sınav  oluyoruz, sınava nasıl girilir ve ne halde çıkılır, sınavın öncesi ve sonrası, en mühimi imtihanlar sona erdiğinde bizde ne gibi etkiler bıraktığıydı. Sınıfta kalma korkusuyla not hırsı bürümüştü kalbimizi, öyle bir hale gelmiştik ki öğrenmek için çalışmıyor, sınavdan geçebilmek için çabalıyorduk.

Bir şeyi hep görüyorduk. Hocalarımızın nasıl mücadele verdiklerini, o büyük emekleri. Onlar ellerinden gelenin en iyisini yapmak istedi ve yaptılar da. Bu işi sonuna kadar götürdüler. Ufku görene kadar yürümeyi, bize yaşayarak öğrettiler. Hocalarımızın gözlerinde gördüğüm ilk günkü heyecan son gün bile taptazeydi. Ayrılık vakti gelmişti, veda konuşmaları dökülüyordu dudaklardan. Köşeyi dönecektik artık, beklenen vapur yaklaşmıştı. Koca bir yılın tahlilini yapıp, iyi ya da kötü telkinlerde bulunuyorduk. Her şeyi ile bir yılı daha anılarımıza hatıra bıraktık. Bazen sıkıldık belki de çoğu zaman yorulduk. Tam anlamıyla hakkını veremedik, yitirmeden değerini bilemedik. Bizler bu efsanenin altına imzamızı atarken adımızın yerine şunu yazdık: ''Hocam burada hazırlık okumak bizim seçimimize bırakılsaydı yine hazırlık okumayı tercih ederdik.'' Evet, hepimiz kuramadık belki de aynı cümleyi, güzel temennilerde bulunamadık. Senenin başında, korku dolu olan yüreklerimizde adını koyamadığımız bir mutluluk, kalın kalın kitaplarla dolu olan avuçlarımızda büyümeye hazır tohumlar vardı. Hazırlıktan kalan en büyük miras:'Hocam seçme hakkım olsaydı yine hazırlık okumayı seçerdim, sizden çok şey öğrendim.' dendiğinde hocalarımızın yüzündeki tebessüm ve gözlerindeki  parıltıydı...

Bir efsane daha bitti, uzun zaman sonra Sakarya İlahiyat, hazırlık sınıfıyla tekrar büyümeye başladı. Hazırlık okuyan öğrencilerden sadece bir tanesiyim. Şimdi bizden çok şey bekliyorlar, emekleri karşılıksız kalmayacak. Bulunduğunuz yerin kıymetini, en büyük değerlerinizin değerini bilin. Az bulunan bir nimete kucak açtınız, ''Hazırlık Yağmuru'' altında şemsiye almadan  durun. Başkalarından üstün olmanız önemli değildir. Asıl önemli olan bu  gününüzün dününüzden üstün olmasıdır.

Kimse eşit kulvarlarda aynı hızla koşamaz.

Her biriniz bir değersiniz, birini diğerine kıyas yapmayın.

Bilgiyi aranızda takas yapın.

Arkanızda takip edilecek izler, sönmeyen bir ışık bırakın.

Yolun sonu gelip de köşeyi döndüğünüzde, sizleri umutla bekleyen gözlerle karşılaşacaksınız.

Yolunuz meşakkatli, yükünüz ağır. YIL 2010...Yeni efsanenin kahramanları sizlersiniz. Eğer inanıyorsanız muhakkak üstesinden geleceksiniz.

İYİ Kİ GELDİNİZ..!

Esra EKİNCİ

Sakarya İlahiyat