Cuma, 27 Şubat 2009 02:26
Elif ÖZKANLI - Rize İlahiyat tarafından yazıldı.
Ey söyleyeceklerini yutup yüreklerini hece hece konuşturanlar! Başları dik, elleri tetikte karda yatanlar! Kendilerini ısıtacak elbisesinin adı ölüm olanlar. Ey karlar içinde pusuda beklerken donup heykel olanlar!
Kim? Kim o? Kim ki sizi aç kurtlara yem yapanlar?
Kim ki sizi ayazla, bizi hüzünle boğanlar? Kim o beyaz karla gözleri boyananlar? Kim bu ‘ bir hüzün hikayesi’ni yazanlar, yazdıranlar? Yoklar!
Onlar yok ama siz hala varsınız yiğitler! Gördüm ben. Yüreğinizi karelere sığdırmaya çalışanların karelerinde gördüm sizi. Gördüm o karelerde gözyaşınızın bile donduğunu. Sonra sildim gözyaşınızı kendi yanaklarımdan. Birden alamadığınız nefeslerin kokusu geldi burnuma. Üşüdüm! Sonra bir nefes aldım. Aldım ama o nefeste ısınmaya utandım! Sonra dönüp baktım bir defa daha.
Karenin en sağında bir Mehmet! Bir değil bin Mehmet! Yüz bin Mehmet! Donmuş eller, hala çarpan yürekler. Ey Sarıkamış altında yatan yiğitler! Gece yürüyüşüne çıkarılır gibi Sarıkamış’a sürüklenen Mehmetler! Hala Allahuekber’de nöbet tutan askerler!
Bakın! Bugün yazmamızı istiyorlar sizin hüzün hikayenizi. Söyleyin: nereden başlanır, nasıl anlatılır? Donmaz mı yürek, bitmez mi mürekkep? Yeter mi kelimeler? Yazmakla biter mi kara gömülen tarih?
Yok, Mehmedim yok! Bitiremem birkaç satırla. Haksızlık yapamam uğruna öldüğün toprakta yatan başına. Utanırım yazamam sıcacık ellerimle donmuşluğun destanını. Yiğidin, ümidin, Mehmet’in Muhammet hayatını. Dökemem dilimden sana gelen yardımı suların yutmuşluğunu. Gelseydi o yardım, bugün sen anlatırdın dilinin kurumuşluğunu. Ellerinle silerdin ananın sevinç gözyaşlarını.
Keşke… Keşke gelebilseydi gemi, yakabilseydi sobanı. O zaman olurdu bal kaymak dudaklarda destanın. Tebessümle anardık senin mübarek adın. Şimdi burada hüzün var. Bir anan değil bütün bir millet ağlar. Yiğidim! Adın oldu kahraman. Ama Türkün doldu içine biraz kahr biraz aman!
Şimdi ise sıralanan keşkeler… Keşke yiğitler, keşke…
Yıllardır tuttuğunuz nöbet, başınızı kaldırdığınızda yüzünüzü tokatlayan rüzgar, birbirinize bakamadığınız gözler, Mehmet kardeşinize uzatamadığınız eller, ağladığınızda donan yaşlar… Ve dahası gülümsediğinizde bile acıyan yanaklar…
Hepsini anlatıyor işte bu ‘keşke’ler! Keşke yazılmasaydı bu heceler, yiğitler! Keşke dikilmeseydi yürekleri hala çarpan heykeller!
Ve keşke hiç olmasaydı bu keşmekeş keşkeler!
Elif ÖZKANLI
Rize Üniversitesi İlahiyat Fakültesi
Not: Bu yazı, 27.12.2008 tarihinde Kars Valiliği ve İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünce düzenlenen “Sarıkamış: Bir Hüznün Hikâyesi” konulu yarışmada Birincilik Ödülüne layık Görülmüştür.
Sa. Tarihimizin nasıl yazıldığını bilen her ferdin bu "hüzün hikayesi" hakkında yazacak çok i çten sözleri mutlaka vardır. O yüzden yazanla değil konunun ciddiyetiyle anlamını kazanmıştır bu "KEşKE"... Bununla birlikte güzel dilekleriniz i çin teşekkür ediyorum.
Destanlar yürekle yapılır, ve yürekle yazılır. Kendilerini rahmet ve minnetle andığımız şanlı tarih ve destanlarımızı yapanları unutmamak, tarihten ders almak, onların yazılması ile ger çekleşse gerek. Elif kardeşimiz, bu rahmet ve minnet borcumuzu, yüreğinin taa özünde hissederek duygularımıza tercüman olduğu gibi ders almamıza da hizmet etti. Yüreğine sağlık Elif! Yüce Rabbimden, tarihimizi yapanlara, kendilerine layık, Elif yürekli nesiller niyaz ediyorum. Aziz şehitlerinize rahmet diliyor, Elif'e ve bütün Elif yüreklilere selam ve saygılar sunuyorum.
Üniversiteler arası kompozisyon yarışmasında birinci olan bu yazın hem Rize İlahiyat i çin, hem de tüm ilahiyat camiası i çin büyük bir gurur kaynağı oldu... Kalemine sağlık...
Edebi uslübunuzla kaleme aldığınız bu deneme, elbette Sarıkamış'ta şehid olan yiğitlerin acısını dindirmeye yetmeyecek belki ama o mazlumların şehadetinebir kat daha mana kazandıracaktır. Kaleminize sağlık. Daha farklı denemelerinizi de bekliyoruz... Vesselam...
Kaleminize sağlık. Allah böyle hüzün hikayeleri yeniden yazdırmasın!
Not: İlahiyat öğrencisi olan Elif hanımın başarısını tebrik eder, bir ilahiyat çı olarak sayenizde duyduğum gururu belirtmek isterim! Allah tüm eğitim ve öğretiminizde muvaffakiyetler versin!
Ey söyleyeceklerini yutup yüreklerini hece hece konuşturanlar! Başları dik, elleri tetikte karda yatanlar! Kendilerini ısıtacak elbisesinin adı ölüm olanlar. Ey karlar içinde pusuda beklerken donup heykel olanlar!
Yorumlar
Tarihimizin nasıl yazıldığını bilen her ferdin bu "hüzün hikayesi" hakkında yazacak çok i çten sözleri mutlaka vardır. O yüzden yazanla değil konunun ciddiyetiyle anlamını kazanmıştır bu "KEşKE"...
Bununla birlikte güzel dilekleriniz i çin teşekkür ediyorum.
ve yürekle yazılır.
Kendilerini rahmet ve minnetle andığımız şanlı tarih ve destanlarımızı yapanları unutmamak, tarihten ders almak, onların yazılması ile ger çekleşse gerek.
Elif kardeşimiz, bu rahmet ve minnet borcumuzu, yüreğinin taa özünde hissederek duygularımıza tercüman olduğu gibi ders almamıza da hizmet etti.
Yüreğine sağlık Elif!
Yüce Rabbimden, tarihimizi yapanlara, kendilerine layık, Elif yürekli nesiller niyaz ediyorum.
Aziz şehitlerinize rahmet diliyor,
Elif'e ve bütün Elif yüreklilere selam ve saygılar sunuyorum.
Kalemine sağlık...
Not: İlahiyat öğrencisi olan Elif hanımın başarısını tebrik eder, bir ilahiyat çı olarak sayenizde duyduğum gururu belirtmek isterim! Allah tüm eğitim ve öğretiminizd e muvaffakiyetler versin!
saygılarımla...
RSS beslemesi, bu iletideki yorumlar için