Duyan var mı taşların sessiz çığlıklarını
Yöneli
Çıkmıyor avazım haykırsam boşa
Ruhumuz ile bedenimizin bütünleştiği o uzun yolculuktan döndükten, uykumuzu alıp dinlendikten sonra hali hazırda bir sofranın önünde oturuyor buluruz kendimizi. Hiç birimizin sofrası diğerimizin sofrasına benzemez.
Gözlerime çarpan gün ışığı ile birden uyandım, ensemde bir ağrı her zamankinden, 
Salı, 10 Temmuz 2007 10:56
Dindar’, Arapça ‘din’ ve Farsça ‘dár’ kelimelerinden oluşan Türkçe bir
kelimedir ve din sahibi olan, dini yaşayan insan demektir. Bizim
toplumumuzda dindarlık genellikle sembollerle tanınır. Belli giyim
biçimleri, mesela erkekler için sakal, hatta bazen cüppe ve sarık ya da
her fırsatta gösterilen 99’luk tespih, evlerde ve toplanma mekánlarında
kadın-erkek ayrı oturulması, kadınlar için türban, pardösü, hatta
çarşaf gibi görünümler dindarlığın dışa vurmuş háli olarak görülür.
Beş vakit namazını kılıyor olma, oruç tutma, hacca gitme, imkánı varsa
zekát verme ve kurban kesme dindar olmak için en önemli sorumluluklar
olarak bilinir.
Tespih, cübbe, çarşaf gibi detayları bırakırsak din elbette beş temel esas üzere kuruludur ve bunlar olmazsa din de olmaz. Mesela namazı bulunmayan bir insanın dini tartışılır.
Ancak, özellikle de dünyaya bakan yönüyle gerçek dindarlık insanlarla olan ilişkilerde saklıdır. Allah Rasulü’nün şerefli sözüyle, ‘Din muameledir’. Yani davranışlardır. Hz. Ömer’in dediği gibi, ‘kişilerin namazları oruçları sizi aldatmasın, siz onların dinarlarına ve dirhemlerine bakın’. Yani parasal ilişkiler, hak hukuk, helal haram gibi değerler karşısında kişinin nasıl tavır aldığıdır önemli olan. Bunlarla ibadetlerin esası olan namaz oruç, tesettür gibi temel ibadetlerin önemli olmadıkları anlatılmıyor elbette. Ancak bu ibadetlerin gayesi de zaten kişinin insani ilişkilerde olgunlaşması içindir. Eğer bu olgunlaşma yoksa bu ibadetler de gerçek anlamlarıyla yapılmıyor demektir.
Şimdi size birkaç yıl önce Adapazarı’nda yaşadığım ilginç bir örneği sunmak istiyorum: Toptancılar çarşısında fındık, ceviz satan bir dükkana uğramıştım. Dükkan sahibi kolları sıyrılmış olarak içeriden çıkageldi. Abdest aldığı her halinden belli idi. Zaten sünnet üzere çevrili bir sakalı da vardı. Cevizlerin fiyatını sordum. ‘Şu Göynük cevizi, beş lira, şu da Adapazarı cevizi üç lira’ dedi. Göynük cevizinde anlaştık ve ‘On kilo ver’ dedim. Torbaya dökerken ben çuvalın altının üstü gibi olmadığını görünce, ‘Bir dakika, Hacı abi. Ben cevizlerin üstünü görerek almaya karar verdim, altı farklı çıktı’ dedim. ‘Öyle gözükse de içleri doludur’ dedi ve bir tane kırdı. Kırması için bir tane de ben alıp verdim, onun çürük olacağını anlayınca, kızdı ve ‘Almayacaksan alma!’ deyip çuvalı kaldırdı.
Ben ‘Niçin kızdın Hacı abi, sen iyi bilirsin ki Peygamberimiz bir gün pazarda dolaşırken...’ dememle sözümü kesti ve kızarak, ‘Biliyorum’ dedi. ‘Ama o buğdaydı.’
***
Olayın aslı şu idi. Hz. Peygamber (sa) pazarı denetlerken üstü kuru altı yaş bir buğday yığını görünce satıcıyı ikaz etmiş ve ‘Bizi aldatan bizden olamaz’ buyurmuştu. Birkaç gün önce yine Adapazarı’nda benzer bir örnek yaşadım. Kooperatif evimizin elektrik tesisatını yapmak üzere görünüşte dört başı müslim bir esnafla anlaştık. Yarın saat ikide inşaatta buluşmak üzere randevulaştık. İkiye on kala inşaata gittim, ikiyi on geçinceye kadar bekledim. Gelmeyince cebinden aradım ve gelemeyecek misiniz, diye sordum. Cevabı şu oldu: ‘Geleceğim hocam geleceğim. Cumadan sonra yemek için eve uğradım da. Bekleyin, bir saate kadar oradayım.’ Şaşırdım ve artık gelmeyin, gerek yok dedim.
***
İşte dindar sanılan müslümanların problemi budur. Dini emir ve yasaklar arasındaki hiyerarşiyi/meratibi bilemeden, sözlerine sadık emîn/güvenilen insanlar olamadan, kul hakkından canavardan kaçar gibi kaçamadan ne gerçek dindar olabilecekler, sonuç itibariyle de ne dünyalarını, ne de ahiretlerini kurtarabileceklerdir.
http://www.stargazete.com/index.asp?haberID=124934
Tespih, cübbe, çarşaf gibi detayları bırakırsak din elbette beş temel esas üzere kuruludur ve bunlar olmazsa din de olmaz. Mesela namazı bulunmayan bir insanın dini tartışılır.
Ancak, özellikle de dünyaya bakan yönüyle gerçek dindarlık insanlarla olan ilişkilerde saklıdır. Allah Rasulü’nün şerefli sözüyle, ‘Din muameledir’. Yani davranışlardır. Hz. Ömer’in dediği gibi, ‘kişilerin namazları oruçları sizi aldatmasın, siz onların dinarlarına ve dirhemlerine bakın’. Yani parasal ilişkiler, hak hukuk, helal haram gibi değerler karşısında kişinin nasıl tavır aldığıdır önemli olan. Bunlarla ibadetlerin esası olan namaz oruç, tesettür gibi temel ibadetlerin önemli olmadıkları anlatılmıyor elbette. Ancak bu ibadetlerin gayesi de zaten kişinin insani ilişkilerde olgunlaşması içindir. Eğer bu olgunlaşma yoksa bu ibadetler de gerçek anlamlarıyla yapılmıyor demektir.
Şimdi size birkaç yıl önce Adapazarı’nda yaşadığım ilginç bir örneği sunmak istiyorum: Toptancılar çarşısında fındık, ceviz satan bir dükkana uğramıştım. Dükkan sahibi kolları sıyrılmış olarak içeriden çıkageldi. Abdest aldığı her halinden belli idi. Zaten sünnet üzere çevrili bir sakalı da vardı. Cevizlerin fiyatını sordum. ‘Şu Göynük cevizi, beş lira, şu da Adapazarı cevizi üç lira’ dedi. Göynük cevizinde anlaştık ve ‘On kilo ver’ dedim. Torbaya dökerken ben çuvalın altının üstü gibi olmadığını görünce, ‘Bir dakika, Hacı abi. Ben cevizlerin üstünü görerek almaya karar verdim, altı farklı çıktı’ dedim. ‘Öyle gözükse de içleri doludur’ dedi ve bir tane kırdı. Kırması için bir tane de ben alıp verdim, onun çürük olacağını anlayınca, kızdı ve ‘Almayacaksan alma!’ deyip çuvalı kaldırdı.
Ben ‘Niçin kızdın Hacı abi, sen iyi bilirsin ki Peygamberimiz bir gün pazarda dolaşırken...’ dememle sözümü kesti ve kızarak, ‘Biliyorum’ dedi. ‘Ama o buğdaydı.’
***
Olayın aslı şu idi. Hz. Peygamber (sa) pazarı denetlerken üstü kuru altı yaş bir buğday yığını görünce satıcıyı ikaz etmiş ve ‘Bizi aldatan bizden olamaz’ buyurmuştu. Birkaç gün önce yine Adapazarı’nda benzer bir örnek yaşadım. Kooperatif evimizin elektrik tesisatını yapmak üzere görünüşte dört başı müslim bir esnafla anlaştık. Yarın saat ikide inşaatta buluşmak üzere randevulaştık. İkiye on kala inşaata gittim, ikiyi on geçinceye kadar bekledim. Gelmeyince cebinden aradım ve gelemeyecek misiniz, diye sordum. Cevabı şu oldu: ‘Geleceğim hocam geleceğim. Cumadan sonra yemek için eve uğradım da. Bekleyin, bir saate kadar oradayım.’ Şaşırdım ve artık gelmeyin, gerek yok dedim.
***
İşte dindar sanılan müslümanların problemi budur. Dini emir ve yasaklar arasındaki hiyerarşiyi/meratibi bilemeden, sözlerine sadık emîn/güvenilen insanlar olamadan, kul hakkından canavardan kaçar gibi kaçamadan ne gerçek dindar olabilecekler, sonuç itibariyle de ne dünyalarını, ne de ahiretlerini kurtarabileceklerdir.
http://www.stargazete.com/index.asp?haberID=124934
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
