İtiraf-ı Acziyet

Esra DURSUN

Çarşamba, 17 Aralık 2008 01:05 Esra DURSUN - Erciyes İlahiyat tarafından yazıldı.

Aldığın nefesin bile ağır geldiği, attığın bir adımın bile zor ve anlamsız geldiği anlar olur hani. Hiçbir şey yapmak istemezsin, “durdurun dünyayı inecek var” diyecek olursun da nereye ineceğini bilememenin çaresizliği ile kalakalırsın hani. 

Dua bir istemdir eski mantıkta ve Arap Edebiyatı’nda. Ancak yukarıdan aşağıya olan emir veya eşitler arasındaki iltimas ile karıştırılmamalıdır. Dua, aşağıdan yukarıya, acizden yüceye yöneltilen bir istemdir. İtiraf-ı acziyettir. Üstad da

Verirler ‘ben acizim, kudret senin’ dedikçe,

Verenin şanı büyük, sen iste istedikçe.

diyerek bunu söylememiş mi zaten. Evet, dua kulun acziyetini bilerek, medh-u sena ederek, yüceler yücesi Allah’tan rahmetini, lütfunu ve yardımını rica etmesidir.

Dua ne vuslata erince şükür, ne de idrak-i acziyet halinde nida şeklinde olmalı diye bir kaide yoktur. Nitekim Cenab-ı Hak Kuran-ı Kerim’de “dua edin, icabet edeyim” buyuruyor herhangi bir sınırlandırma getirmeden. Dua, çağrıda bulunarak, O’nunla sürekli irtibatta olmayı istemek, O’nun davetine icabet ettiğini göstermek ve bu suretle de imanı kuvvetlendirmektir. İrtibat devamlı olmalı, iman daim sağlamlaştırılmalı değil midir? Öyleyse istekte istikrar lazım gelir.

Nitekim ayet-i kerimenin devamında “bana ibadet etmekten uzaklaşıp, böbürlenenler, aşağılanmışlar olarak Cehenneme gireceklerdir” buyrulmuştur. Peygamber Efendimizin ibadetin iliği diye nitelendirdiği dua, terk edilmemesi gereken bir eylemdir. “Dâ‘î”, her Müslüman’ın muttasıf olması gereken vasıflardandır. Kul, acz hamurundan ise, dua da itiraf-ı acziyet demek ise, kul duada gerektir.

Duaları makbul dâ‘iyûndan olabilmemiz duasıyla…

Esra Dursun