Pazartesi, 07 Eylül 2009 22:38
Alan sensin veren sensin kılan sen
Ne verdinse odur gayrı nemiz var
Aziz Mahmud Hüdayî’nin varlığımızı ve mülkümüzü sınırları itibariyle ifade eden bu veciz beyti, insana hayatının her safhasında şiar olacak değerdedir diyerek başladığımız kelama; halimiz, pür melalimiz üzerine konuşarak devam edelim.
Halimin Tefsiridir Aynı Zamanda Bu Dizeler
Geldik geleli şu dünyaya ne ederiz ne işleriz az buçuk bilir az buçuk bilmez haldeyiz. Karşılıklı, doğrulmuş dağlar gibi ah içinde ses veririz. Yankı bulur bazen sesimiz. Bazen boşluk kapar ahımızı.
Ah dünyasının, vah edenleri çok olur haliyle. Ama vah ederken sizinle vah edecek bulmak zordur. Yoğurttan yananlar ancak birbirini anlar. Üflemeyi bilmek de bir sanattır neticede.
Ahlar vahlar üzerine aslında her insanın konuşacağı ömürlük şeyler vardır. Çünkü ömrümüzün başköşesi, en hisli hecesidir ahlar ve vahlar.
Hata yapmayan bir kavim olmaktan da korkmak lazım; tövbe etmek, kulluğun en kalın idrak damarıdır çünkü. En hayırsız hilekâr olan şeytanın bile düştüğü tuzak hata işlememesindendir. Bu hatasızlığın şeytanda uyandırdığı büyüklük hissindendir. İnsanda da şeytan aracılığıyla oluşturulmaya çalışılan büyüklük hissinin önünde tövbe tesbihi durur. Tesbih dolanır boynuna ve ayaklarına şeytanın. Âdem babamızdan mirastır. Ateş hücum eden tabiatıyla saldırsa da toprak baştan teslimdir çünkü.
İnsanın tabiatı ve -insana en çok yakışan kelimelerden biri olan- iklimi, yangın yangın olmaya tahammüllü değildir. İlla bir serinlik ve hoşnutluk gerekir. En kötümüze bile baktığımızda insan için şeytanlaşmanın mümkün olmayacağını ve %99 kötülüğün yanında %1 bile olsa bir iyiliğin bulunduğunu görürüz. Bu da gökten indirilmiş binlerce rahmetten biridir. İnsan %100 kötü olmayacak tabiattadır. Sebeb-i hikmeti nice nice olsa da rahmet göz önünde bulundurulduğunda; ömür cildinde dönüş niyeti, tövbe kapısı, iflah dergâhı, selam ciheti, kudret duvarı, cennet bahçesi kendisine daima açık olan, açık tutulan insanın %100 kesinlikli bir kötülük içinde olması akık almaz bir durumdur. İşte bundan sebep insan pür kötü olmayan ve kısmeti hep açık olandır.
Perdeler Ardından Bir Ses: Tövbe
Ah ettik, vah ettik; ah ettiniz mi vah ettiniz mi? Alana da verene de şükredelim. Ne verse lütfundan, ne alsa lütfundan… İşlerinden sual olunmaz… Çünkü işlerindeki sual şeytandandır. Şeytancadır. Çünkü şeytan; “ben ateşten yaratılmışken mi topraktan yaratılan âdeme secde edeceğim” demiştir. İşte sualin neticesi ve sual edilmemesinin hikmetlerinden biri.
Bu arada biri bana “yankı” için ses versin. Hataların üzerindeki tefekkürün ve hatalardan sonra gelen tövbenin insan tabiatındaki yankısının nasıl bir şey olduğunu anlama noktasında idrak genişliğine ulaşmam için. Sakın ola; “ah ile vah ile ne işimiz var. Ye’se düşmeyelim, yılmayalım” demeye kalkışmayın. Manayı anlayıp ruha şevk verecek bir rabıta arıyoruz. Rabıtaya mani perdeler ardından bir ses yani. Perdeyi aralayan bir el yani.
Ah gitse vah kalsa olur mu derseniz? Cevabını yazıda bulabilirisiniz deriz.
Ah ettik, vah ettik; ah ettiniz mi, vah ettiniz mi peki?
Tüh tüh, tüh tüh tüh… Bize verilene saygı duyamadık, bize verene sevgi göstermedik. Ziyandadır insanoğlu ziyanda.
Öyleyse haydi, tövbeye, ahın, vahın ve tühün bile neticesinde bize bahşedilen sonsuz nimete…
Sonsuz şükür tövbeler adedinde, sonsuz nimet Rabbimizin eliyle…
Necla Ceyhan
| < Önceki | Sonraki > |
|---|
